De Dobbeplas: een hartverscheurend epos in vijfentachtig delen - deel 1
:: PR-055-nl
Als je slecht kijkt isset net Frankrijk. Voor mij strekt zich een grasveld uit met daarin een grote vieze mannenvoet. Hij zit vast aan een lichaam dat ligt te bakken in de zon. Overal om mij heen liggen lichamen te bakken in de zon. Dikke rooie ouwemannenlichamen die puffen van de hitte, dunne witte jongevrouwenlichamen die wanhopig trachten de maximale hoeveelheid zon te vangen, het lichaam van een nogal exhibitionistisch ingestelde jongeman met lang haar en een string, en veel te dichtbij het vadsige lichaam van een modebewuste oudere dame, haar haar geblondeerd (inclusief highlights) gehuld in een weinig aan de fantasie overlatende witte bikinibroek, en tevens in het bezit van een paar bovenbenen die angstig schudden bij het panisch ontwijken van een gevleugeld insect. Het is een beeld dat hele hordes viriele mannen in de bloei van hun leven zou kunnen uitroeien, een beeld waar burgeroorlogen om beginnen en een meer dan geldig excuus voor een massale volkerenmoord.
Met afgrijzen vervuld heb ik het hoofd afgewend, en mijn blik rust nu tartend op een zweterige harige ouwemannenrug. De ouwe man waaraan deze rug toebehoort heeft zichzelf als een soort monsterlijke babywalvis op zijn handdoek neergesmeten, en ligt nu, rustend op het zachte kussen van zijn bolle buik, in de felle zon te stomen, onderwijl de absurde hoop koesterend op een spontante transformatie in een gebruinde adonis. In gedachten ziet hij de melanine, die hij voor het voorstellingsgemak maar heeft omgetoverd tot minutieuze negertjes die door zijn onderhuid marcheren, in hoog tempo aanrukken en zijn lichaam voorzien van de gouden glans van gladiatoren. De hete zon verhit zijn zwakke hersenpan en lokt hem in een zweterige slaap. In zijn dromen wordt hij gewekt door het onderdrukte gegiechel van maarliefst zevenendertig jongen vrouwen in Braziliaanse minibikini’s, die hem hongerige blikken van passie en hoornigheid toewerpen. Vol zelfvertrouwen rolt hij zijn gespierde lichaam op zijn zij, en het licht dat van zijn gebronsde borstkas afstraalt verblind niet alleen de ogen maar ook de schaamte van de vrouwen. Alle zevenendertig storten ze zich op hem, en hij wordt verzwolgen in een wereld van borsten, buiken, billen en vagina’s druipend van het liefdessap.
Hij werd wakker en kon zich niet herinneren dat hij zonnebrand op zijn buik had gesmeerd.
Zo’n twintig meter verderop zit nog een ouwe dikke man. Vergezeld door zijn blikje Heineken leest hij geïntrigeerd een boek. Het gaat over monniken in de 13e eeuw. Hij kan zijn aandacht er maar moeilijk bijhouden. Ongewild moet hij telkens denken aan wat er thuis is gebeurd. Zijn jongste dochter is een paar weken geleden getrouwd met een jongen waar zijn vrouw een geweldig hoge dunk van heeft. Dat is op zich geen probleem, ware het niet dat ze constant zijn schoonzoon met hem vergelijkt.
‘Jacob is zo hulpvaardig, waarom ben jij dat niet?’, en meer van dat soort dingen. Hij is Jacob niet, hij is Henk, en daarom is hij niet zoals Jacob. Maar het zit hem dwars dat zijn vrouw dit al weken tegen hem zegt. Hij voelt zich gevangen, en hij merkt hoe hij daardoor terug begint te grijpen op de dromen en idealen uit zijn jeugd. Daarom drinkt hij nu bier en leest geschiedenisboeken. Zuchtend legt hij zijn boek neer en staat op. Hij draait zich om en kijkt uit over het water. In gedachten veranderd het gras onder hem in een houten dek. Het rustige water van de plas wordt ruiger en er ontstaan golven. De staart van een walvis verschijnt spectaculair boven het oppervlak. Hij ziet nog maar uit een oog, het ander is bedekt met een ooglapje. Vanaf zijn schouder klinkt het geschreeuw van een papegaai. De zilte zeewind blaast verkoelend over zijn kale kop, en hij voelt zich vrij, één met het water, de wind en de vogels. Zijn aandacht wordt plotseling getrokken door een vreemde melodieuze pieptoon. Hij vind het nogal vreemd, een pieptoon op een piratenschip. Misschien is het de roep van de walvis. Langzaam maar zeker komt een notie van begrip aanzeilen, en ineens is hij terug op de Dobbeplas, waar zijn vrouw hem probeert te bereiken op zijn mobiele telefoon. Hij laat hem zuchtend overgaan, pakt een koelelement uit zijn tas en wrijft ermee over zijn verhitte lichaam.
2006
sound
images
text
self
