De oude man
:: PR-019-nl
Toen ik hier aankwam zat de oude man al op het bankje. Ergens heb ik het gevoel dat ik weet wie hij is, al zou ik het niet kunnen vertellen. Op het moment dat ik hem zag stond hij net op, en ik vermoedde dat hij op het punt stond om weg te gaan. Hij is echter meteen weer gaan zitten nadat hij zijn jas had aangedaan.
De oude man zit aan de linkerkant van de bank. Dit verbaasde mij, aangezien de meeste mensen meteen voor het midden gaan. Maar niet de oude man. Zijn houding en positie zijn uitnodigend, alsof hij zegt ‘kom erbij zitten’. Ik ben niet op zijn stille voorstel ingegaan.
De oude man zit daar alsof hij er altijd heeft gezeten. Geen enkel teken van angst, twijfel of ongemak is uit zijn houding af te lezen. Hij is oud genoeg om te kunnen genieten van een moment, omdat hij de meeste spanningen al heeft overleefd.
De oude man draagt een hoed, zoals oude mannen dat gewoon is te doen. Hij kijkt wat om zich heen, en heeft extra aandacht voor de momenten waarop een meisje voorbij fietst. De oude man is nog steeds een man.
In de pauzes tussen zijn momenten herschikt hij zich, kijkt of alles nog aanwezig is, als om zich voor te bereiden op wat komen gaat. Hij neemt zijn hoed af en bevoelt zijn kalende kop. Ook daar is alles nog precies zoals hij het heeft achtergelaten.
Terwijl ik op zoek was naar woorden om het moment verder te beschrijven, is de oude man gestorven. Hij is gestopt te bewegen en vervolgens in het niets opgegaan. Nu loopt hij naar een boom en kijkt me aan, wetend dat ik hem zojuist dood heb geschreven. Het maakt hem niet uit. Hij pist tegen een grote berk en wandelt terug naar zijn bank.
Samen zijn ze onsterfelijk geworden, de bank en de oude man.
En zijn hoed, en zijn fiets met de zwarte tassen.
10.10.2005
sound
images
text
self
