Een fris avondje
:: PR-056-nl
Het oude beton zit vol vlekken en barsten. Het voelt hard waar ik erop zit. Ik denk dat het ook hard voelt wanneer ik mijn hoofd erop ram. Ik zit in een vrij oncomfortabele houding te schrijven in een klein zwart boekje. Naast mij op de grond liggen een aansteker, een camera en het stompje van een joint, die ik op zijn tijd in mijn mond stop om er aan te zuigen. Als hij uit blijkt pak ik mijn aansteker, die overigens rood is, van de grond (waarbij mijn vingers kort langs het beton schuren) en steek de joint weer aan. Soms ga ik anders zitten, als ik last van mijn rug krijg bijvoorbeeld. Soms komt er een trein langs met veel kabaal, wat ik nergens voor nodig vind. Ik denk na over een zin als plotseling de wind mijn joint wegblaast. Hij rolt langs de muur, naar een plek waar ik mijn lichaam heel raar voor moet draaien om erbij te kunnen. Ik pak de joint en leg hem naast de aansteker, vurig hopend dat het gebeurde zich dan niet zal herhalen. Maar de wind is slinks en neemt mijn joint opnieuw te grazen. Nog net voordat hij weer een end wegrolt heb ik hem te pakken. Ik neem een hijs en smijt hem over de balustrade. Weer een probleem opgelost.
De wind zet aan, waardoor het harder waait. Dikke druppels regen rollen langzaam mijn kant op. Ik sta op en heb een korte ril(ling). Ik stap naar binnen en de poes komt op me af en zegt ‘miauw’. De rest van de avond heb ik voetbal gekeken. Nu zit ik hier op het balkon, een verse joint tussen mijn lippen. Ik probeer nog wat vage foto’s te maken maar het is eigenlijk te donker. Een meisje loopt over straat en ik hoor haar praten in haar telefoon. ‘Je had ook kunnen SMS’en maar dat doe je ook niet’, zegt ze. Zo, daar heeft ze hem. Aangenomen dat ze haar vriendje aan de telefoon heeft dan. Die zit zo tehoren nu mooi in de penarie.
Jaja.
Het begint weer te regenen.
Uit: ‘De autobiografische avonturen’ door Roald Blijleven, hoofdstuk 23 pagina 586.
2006
sound
images
text
self
