small.cat

Een Sabotage van het Bestaan :: PR-026-nl

Het was hem allemaal wat teveel geworden. Gewoon, het binnenshuis bestaan. Dus was hij naar buiten gegaan. Ook wel omdat hij nog wat dingen moest kopen, maar de zon scheen en dat was fijn, dus naar buiten, naar buiten!

Eenmaal op de fiets waaide het. Geen probleem, want je kunt gewoon doorfietsen met wind erbij. Het stoplicht stond op rood en hij wachtte er geduldig op. Hij stak de straat over, en fietste verder over het fietspad aan de andere kant van de weg. Hij passeerde het winkelcentrum en halverwege reed hij een straat in. In die straat mocht je eigenlijk niet fietsen, maar dat deed hij altijd wel, want lopen duurde gewoon langer. Pas na een heel klein stukje gefietst te hebben zag hij vanuit zijn ooghoek een blauw mannetje. Het was een politieagent. Oeiii, even net doen alsof ik gewoon bezig ben met rijdend afstappen, zo dacht hij bij zichzelf. Hij remde af, probeerde ondertussen zijn telefoon uit zijn zak te halen om er even wat onnadenkend op te gluren, alsof hij zich in het geheel niet bewust was van de aanwezigheid van de agent. Vanonder zijn oogleden zag hij het blauwe mannetje zijn richting in komen. Hij ging rustig door met waar hij mee bezig was, en stopte daar niet mee totdat de agent hem aansprak, waarna hij met briljant gespeelde verbazing opkeek. Of hij iets van identificatie bij zich had. En dat fietsen hier niet was toegestaan. Ja, ik heb identificatie, zei hij, en ook vertelde hij dat hij niet de bedoeling had gehad om hier te fietsen, maar dat hij zojuist bezig was geweest met afstappen, en dat die tien meter die hij op verboden terrein had gefietst toch niet zo belangrijk zouden zijn. Dat waren ze blijkbaar wel, want de agent ging onverbiddelijk door met het uitschrijven van de bekeuring. Zich bewust van de onontkoombaarheid van de situatie legde hij zich erbij neer en begon wat na te denken.

Zijn hand, die rustig langs zijn lichaam hing, bewoog zich richting zijn kruis. De politieagent was nog steeds druk aan het schrijven, en zijn collega werd verderop beziggehouden door een niet nader te behandelen personage. Hij trok zijn rits open en zocht binnen in zijn broek naar zijn penis. Die had hij zo gevonden, en met een soepele beweging zwaaide hij hem de koele buitenlucht in. Hij draaide zich half om naar de blauwe agent en zette aan. In zijn onderbuik voelde hij hoe een systeem in werking werd gezet, en binnen de kortste keren stond hij tegen de politieman aan te plassen. Deze merkte het eerst even niet op, druk als hij was met het noteren van allerlei gegevens, maar toen hij het opmerkte sprong hij wild achteruit en schreeuwde van alles en nog wat. Een hele boze reactie gaf deze man op dit gebeuren. Zijn collega kreeg in de gaten wat er aan de hand was en ook hij kwam op strenge wijze op het tafereel afgelopen. De twee blauwe agenten begonnen hem nu allebei aan te spreken op zijn ongehoorde gedrag. Zo zeiden ze bijvoorbeeld dat dit absoluut niet kon, en waarom in godsnaam hij dit had gedaan, en of hij misschien niet helemaal jofel was (dat betekent of je gek bent). Toen ze weer een klein beetje waren gekalmeerd zeiden ze hem dat hij hier een fikse boete voor zou krijgen. Ja meneer Poepjes, zei hij. De politieagenten keken hem een beetje raar aan, maar het duurde niet lang of ze zouden weer boos worden. Ik heet geen Poepjes, ik heet de Vries, zo sprak de agent die hij had aangesproken. Dat is goed meneer Poepjes, hield hij kranig vol. Toen vroegen ze of hij ook nog een bekeuring voor het beledigen van een officier in functie wenste te ontvangen. Nee nee, liever niet meneer Poepjes, zei hij. Nu is de maat vol, zei de ene agent, en de andere knikte instemmend. Driftig begon de politie te schrijven op een nieuw bekeuringsblaadje, hij had de identificatie nog niet eens van hem teruggekregen. Zijn fiets had hij nog aan de hand. Hij deed een voet op de trapper en zette af van de grond. Toen slingerde hij zijn been over het zadel en fietste weg. De politieagenten hadden het meteen door, dat was ook niet zo gek, want hij had het niet bepaald onopvallend gedaan. Boos renden ze achter hem aan en eentje greep hem bij zijn jas en de ander bij zijn bagagedrager. Schokkerig kwam hij tot stilstand. Dat was de druppel jongen, nu ga je mee naar het bureau, zei de agent die meneer Poepjes heette. Meneer Poepjes, mag ik u wat vragen, vroeg hij. Eerst was de maat vol en nu dan weer de druppel, is het dan nooit genoeg? De agent keek een beetje verbouwereerd als reactie op deze vraag. Een nachtje in de cel zal je geen kwaad doen, sprak hij toen kordaat. Ik krijg het gevoel dat u mijn vraag ontwijkt meneer Poepjes, zei de jongen, maar de agenten negeerden hem volledig en brachten hem naar hun politieauto.

Toen ze op het bureau waren werd hij in een cel gezet. Hij vroeg of hij eventjes mocht bellen. Dat kon alleen buiten de cel dus ze haalden hem er weer uit. Hij belde zijn vriendin op. Hoi, zei hij, ik slaap een nachtje in de cel. De poezen hebben al eten dus maak je maar geen zorgen. Een nachtje in de cel? vroeg zij. Dat hoor je goed, zei hij. Maar waarom dan, vroeg zij weer, wat heb je dan gedaan? Toen vertelde hij haar dat hij tegen de politieagent had aangeplast en hem consistent had aangesproken met meneer Poepjes en toen ook nog had geprobeerd weg te fietsen. Even was het toen stil aan de andere kant van de lijn. Hallo, ben je daar nog? vroeg hij. Toen vroeg ze hem waar dat nou weer goed voor was geweest. Om te bewijzen dat het systeem werkt, antwoordde hij. Toen hing hij op. Hij vroeg aan de agent die hem terug naar zijn cel bracht of meneer Poepjes er nog was, omdat hij hem nog iets wilde vragen. Meneer Poepjes werkt hier niet, zo zei de agent, en deed de deur achter hem op slot. Hij keek even rond in zijn cel en draaide zich toen om en drukte zijn neus tegen het raampje van de deur. Hij neuriede even een melodietje en begon toen heel hard te zingen: Meneer Poepjes Meneer Poepjes Meneer Poepjes bent u daar? Ze zeggen dat u niet bestaat, maar dat is toch niet waar? Ik wilde u iets vragen, heel oprecht en erg fideel, is er ook een mevrouw Poepjes of verwacht ik nu teveel? Met een klap werd het raampje dichtgeslagen.

2006